Vanwege mijn man ben ik een vrouw

Door Carola Castillo, Venezuela
Bron: Hellinger Instituut Nederland, magazine 2009

Een meisje is veilig bij haar moeder en een jongen moet zo lang mogelijk bij zijn vader zijn. 

Van haar moeder neemt het meisje de vrouwelijkheid en de intimiteit van vrouwen; daarmee verbindt ze zich van jongs af aan. Als ze volwassen wordt voelt ze zich aangetrokken tot haar man; ze wil het onbekende integreren en daarmee kan de relatie als een paar succesvol zijn. Met haar energie, binnen vrouwelijkheid gevormd, voelt ze zich aangetrokken tot het mannelijke; niet als vervangende maar als aanvullende energie.

Van de traditie van de Yanomami,  één van de inheemse volkeren van Venezuela, kunnen we iets leren: de moeder blijft bij haar dochters tot ze volwassen zijn. Ze leren koken, het huishouden doen en hun mannen verleiden als de tijd gekomen is om zich aan hen te geven. In verbinding met de volle kracht van alle mannen leren jongens van de oudsten de kunst van het jagen en hoe ze in de toekomst voor hun gezin moeten zorgen. Lang bij zijn vader blijvend leert de jongen zijn nauwkeurig omschreven rol als man. Hij ervaart deze energie totaal en hij wordt een man in de volle betekenis van het woord. 

Onbekend voor hem is de vrouwelijke energie, waartoe hij zich zeer aangetrokken voelt omdat hij wil aanvullen wat hij zelf niet heeft. Een man wordt man door verantwoordelijkheid te nemen voor zijn daden en door de aantrekkingskracht van de vrouwelijke energie die hij niet heeft

Een man is man vanwege een vrouw. Een vrouw is vrouw vanwege een man 

Een vrouw dient subtiel te zijn, vrouwelijk, affectief, niet controlerend. Maar als deze vrouw heel dicht bij haar vader is opgegroeid, of als ze haar moeder afwijst, heeft ze teveel mannelijke energie. Zodra ze zichzelf dan vóór haar man ziet, is de rivaliteit begonnen en ontstaat strijd om de leidende en controlerende rol in de relatie. 

De relatie wordt dan gekenmerkt door gebeurtenissen waarbij de vrouw de man als kind behandelt. De man is niet in staat beslissingen te nemen zonder de instemming van zijn vrouw en op één of andere manier is hij bang om de confrontatie aan te gaan.

Als de man is opgegroeid onder de bescherming van zijn moeder heeft hij geen kracht om verantwoordelijkheid te nemen en heeft hij een sterke en controlerende vrouw nodig. Zijn mannelijke kracht geeft hij op en laat alles aan zijn vrouw over alsof het zijn moeder is. Deze grote kinderen hebben enkele fysieke kenmerken. Het meest opvallend is dat ze er volwassen uit zien, met grijs haar op de slapen, terwijl een ander deel van hun gezicht, vooral de mond, lijkt op die van een kind.

Tegenwoordig hebben veel paarrelaties volstrekt omgekeerde rollen. De vrouw met een teveel aan mannelijke energie trekt een man aan die veel vrouwelijke energie in zich heeft. Dé bekoring in deze relaties ontstaat in de werkelijke verstrikking. De man vindt in zijn vrouwelijke partner de energie die hij zelf geheel of gedeeltelijk mist. Op gelijke wijze is de vrouw op zoek naar de vrouwelijke energie die haar ontbreekt en waarvan ze aanvoelt dat haar man die kan geven.

Mannen leren dan van vrouwen wat mannelijkheid is en vrouwen leren van mannen wat vrouwelijkheid is.

Onderzoek, uitgevoerd door de endocrinoloog Dr. Jakubowicz, laat zien dat het hoogste gehalte testosteron bij vrouwen voorkomt in Latijns Amerika. Veel vrouwen komen op het spreekuur met klachten als haaruitval, haargroei in gezicht of op de borst, stofwisselingsstoornissen, vruchtbaarheidsproblemen etc. Het is alsof ik een vrouw-man als patiënt heb,’ zegt Dr. Jakubowicz. Het is van belang om in de familie te onderzoeken waar deze symptomen vandaan komen. Er kunnen talloos vele dynamieken onder verborgen zijn.

Mannen moeten stoppen met onverantwoordelijk, gemakzuchtig en verleidelijk te zijn. Vrouwen moeten beginnen om hun mannen meer verantwoordelijkheid te laten nemen en zelf moeten ze stoppen met alles te controleren.

Het is belangrijk te beseffen dat deze dynamieken voortkomen uit het gemis aan ‘de man’ in de geschiedenis van onze voorouders. Slaven werden weggehaald uit hun familie en land, de Conquistadores deden het en ook de Indianen overkwam hetzelfde. Het is tijd dat vrouwen beginnen te voelen dat ze vrouw zijn vanwege hun man, te vertrouwen dat ze blijven, zonder de angst dat ze voor altijd zullen vertrekken. 

Wij vrouwen zijn strijders geweest, kinderen grootbrengend en zorgend voor onze families als mannen die er niet waren. Onder ogen ziende hoe het werkelijk was, geeft ons de mogelijkheid om het anders te doen.  

Ik eer mijn voorouders: Indianen, blanken en zwarten.
Ik eer hun vrouwen die vochten en alleen waren.
Ik eer de afwezigheid van mannen.

Tot slot eer ik mijn man omdat ik vrouw ben door hem.

Depressie

Uit: De verborgen boodschappen van psychische stoornissen, F. Ruppert

Tevergeefse zoektocht naar aansluiting

Symptomen die we bij een depressies tegenkomen zijn hopeloosheid, doelloosheid, verlies van zingeving, motivatieverlies, neerslachtigheid, bedrukte stemmingen, sterke schuld- en schaamtegevoelens, onderdrukte woede, lichamelijke klachten, slaapproblemen, eetproblemen, en zo meer.

De enige oorzaak daarvoor is naar mijn mening de vergeefse inspanning van de ziel om zich te binden. Elke keer als de ziel aansluiting en liefde zoekt en beide niet kan vinden, is dat voor haar zeer pijnlijk. Zij trekt zich daarom na een tijd terug en geeft haar pogingen om zich te binden op om de pijn niet meer te voelen. Zij wordt passief. Ze wordt angstig. Ze wordt hulpeloos. Alles lijkt zinloos. Uiterlijk is dat in het gedrag van een mens zichtbaar als neerslachtigheid en hopeloosheid.

Deze situatie geldt bijvoorbeeld voor kleine kinderen die op zoek zijn naar hechting met de ziel van hun moeder of vader. Bert Hellinger heeft hiervoor het begrip unterbrochene hinbewegung (onderbroken beweging in de richting van een geliefd persoon) geïntroduceerd om zichtbaar te maken dat de ontwikkeling van de ziel van de mens stil is blijven staan bij de poging zich met name naar de moeder toe uit te strekken.

In een zeer vroeg stadium van de ontwikkeling van de identiteit slaagt het kind er niet in zich te hechten aan de ziel van zijn moeder. Het blijft geïsoleerd en de basisgevoelens van dit deel van de identiteit zijn gelatenheid en apathie. De zich daaruit ontwikkelende persoonlijkheid kent geen hoop zich uit deze zielsmatige isolatie te kunnen bevrijden.

 

Heen en weer schakelen na verlies

Een andere bron voor neerslachtigheid, hopeloosheid en oneindig verdriet zijn verliezen die een mens lijdt.

Terwijl bij de unterbrochene Hinbewegung de pijn en het verdriet voortkomen uit het niet kunnen laten ontstaan van een hechtingsrelatie, komt in het geval van een verliestrauma de zielenpijn voort uit het verloren gaan van een bestaande liefdesbinding.

Door het verlies van een persoon heeft de ziel van de betrokkene een verlangen naar iets niet meer levends.

Ze ondervindt daardoor een extreme lichamelijke pijn, en de terugtrekking van de ziel is niets anders dan een poging om deze pijn te ontvluchten.

De liefde voor dat wat verloren ging, leidt er steeds weer toe de terugtrekkende beweging te stoppen en op zielsniveau weer toenadering te zoeken tot de geliefde persoon. Daardoor is er opnieuw pijn en de betrokkene wordt overmand door verdriet.

Dit heen en weer slingeren tussen het zich terugtrekken van het verlorene en de hernieuwde toenadering tot het niet-opgegevene geldt zowel voor kinderen als voor ouders. Het kind dat zijn moeder verliest omdat hij bijvoorbeeld in een tehuis wordt opgenomen, wordt depressief. Een moeder die een kind verliest wordt depressief. Een man die een vrouw verliest die hij zeer lief heeft wordt depressief. Een oudere mens van wie de levenspartner eerder dan hij zelf sterft, Kan met de zielenpijnen die het verlies met zich meebrengt, niet in het reine komen en wordt neerslachtig.

Op deze manier ontstaat door het verlies van een binding een getraumatiseerde deelpersoonlijkheid, die blijft steken op het identiteitsniveau waarop men het verliestrauma heeft geleden. Er is weliswaar contact met vroegere identiteitsfasen, maar er vindt geen aansluiting plaats bij nieuwe identiteitsfasen die zich aandienen.

 

Overgenomen depressies

Ook in samenhang met depressies is er het fenomeen van de ‘overgenomen gevoelens’. Dat betekent dat kinderen de niet-doorleefde rouw van hun ouders of zelfs grootouders als gevoel in hun eigen ziel opnemen en dat zij, in plaats van hun (groot)ouders, depressief worden. Zij nemen een getraumatiseerde deelpersoonlijkheid van hun voorouders in zich op die van hun verdere identiteitsontwikkeling is afgesplitst. Door eigen verliestrauma’s kan deze deelpersoonlijkheid worden gereactiveerd.